BLOG DA PROFESORA E ARTISTA PLÁSTICA PAULA MARIÑO


domingo, 24 de septiembre de 2017

ARTISTAS ITALIANAS DOS SÉCULOS XVI E XVII. FEDE GALIZIA (PARTE II)


Bodegón con bandeza de vidro melocotóns e xasmíns

 Traballados na técnica do óleo, os seus bodegóns son extremadamente detallados e moi diferentes dos traballos do seu pai, Nunzio, miniaturista que vivera en Trento: pois empregou cores máis vibrantes e minuciosos detalles. Case todos os seus traballos deste xénero inclúen bandexas de froitas, cun tratamento ben proporcionado que polo xeral mostran un mesmo tipo de froita nunha canastra ou bandexa, cunhas poucas caídas ao redor. Algunhas inclúen flores frescas, bolboretas e saltamontes, como forma de marcar un contraste relevante de forma e cor.
  En canto ao personal estilo, salientar que en Italia era raro ver naturezas mortas; as poucas que se pintaban eran elaboradas e de composicións complicadas. Fede Galicia foi pioneira en presentar composicións sinxelas e elegantes. Xeralmente a imaxe consistía nun prato central cheo de froitas, e unha que outra regada pola mesa. Ao agrandar e centrar as froitas ata abarcar a totalidade da composición realzábase e dábaselle importancia á froita mesma. Feito pouco común nesa época.


Duraznos nunha cesta branca. 1602


Froitas nun plato de prata e rosa. 1602

 As obras de Fede Galizia amosan a influencia de “Canastra de froitas” de Caravaggio, e nos seus bodegóns percíbese, a través das froitas picadas ou xa moi maduras, o sentido do tempus fugit, a vida que pasa fugazmente, que xa utilizara Caravaggio anteriormente. Non explorou as composicións e formas máis esplendorosas usadas por moitos contemporáneos, preferindo no seu lugar un estilo estritamente simple como o de Francisco de Zurbarán.


Cereixas e compoteira de prata. 1610


Amorodos e vaso


Melóns

  Na súa época, esta pintora foi máis prezada polos seus retratos e obras de temas relixiosos que polas súas naturezas mortas -que non son mencionadas en moitas fontes dese tempo- aínda que a maior parte das súas obras que sobreviviron son as deste xénero, a través do cal gañou un lugar na historia da arte. Un dos seus bodegóns, datado en 1602, é considerado o primeiro en ser asinado por un artista italiano. O seu estilo ten un colorido vibrante e un moi logrado realismo, extremadamente detallista, admirable na imitación de texturas e materiais. Mostra un equilibrio perfecto de luz e sombra, figuras e fondo, evitando a aglomeración de elementos. O seu traballo influenciou a artistas como Panfilo Nuvolone e Giovanna Garzoni, e será tomado posteriormente como modelo na pintura moderna deste xénero, aínda que comentamos antes os bodegóns de Fede Galizia non tiveron un recoñecemento ata o século XX, cando llos rescatou do esquecemento e brindóuselles unha atención especial a través de estudos realizados en 1963 e 1989.


Bodegón con loros


Bodegón con peras


 Cesta de cerámica con peras, uvas e figos

Fede Galizia nunca casou. Tivo unha carreira exitosa e unha vida feliz, segundo conta a historia. Morreu en Milán, en 1630, probablemente pola praga que se propagou en Italia naquela época. Catalogáronse sesenta e tres traballos da súa autoría, dos cales corenta e tres son bodegóns.


Cesta de cerámica con distintos froitos


Cesta de mazás, castañas e coello


Natura morta con mazás


Cesta con uvas e froitos



Tazza con pexegos, flores de xasmín, marmelos e un saltamontes (1607) Colección particular 

 Con respecto a esta obra según diferentes analistas da súa obra, e como tantas outras pezas da súa proposta artística, contería un significado simbólico: a natureza morta que aquí se trata é de singular beleza. As boas condicións de conservación do lenzo dan unha nitidez cristalina non só ao frutero de cristal ou tazza, senón tamén a todas as follas e cortizas. Non é raro atopar composicións que se repiten na obra de Galizia, pois como regra xeral, o elemento principal adoita ser un frutero ou peza de cerámica, metal ou cristal, que atópanse centrado nun plano pouco profundo da composición; algunhas froitas e flores se situan simétricamente a ambos os dous lados e máis próximas ao bordo da mesa, máis nesta obra distínguense variacións significativas con respecto ao resto das súas obras.
 Esta peza xunto con outra cunha composición similar, foron engadidas a este grupo no catálogo razoado de Flavio Caroli, quen describe esta natureza morta como unha das máis sublimes e destacadas de entre as pertencentes á obra de Galizia. En 1998, Sam Segal publicou unha quinta versión coa data de 1607. O máis destacable é a presenza de dous motivos que non aparecen nas demais composicións: dous marmelos de tamaño considerable, situados na parte esquerda da composición, en lugar das habituais mazás coas súas follas, e á dereita, coidadosamente tratado nos seus detalles, un saltamontes que substitúe as flores das súas outras obras.
 En Grecia, os marmelos estaban consagrados a Afrodita, a deusa do amor. Este froito era o símbolo do amor e fecundidade, e os recentemente casados debían comer un antes de entrar na habitación nupcial. Por esta razón, durante o Renacemento, volveu ser símbolo do amor e o matrimonio. Tamén se consideraba que o doce de marmelo tiña propiedades afrodisíacas.
O saltamontes que aparece na parte inferior esquerda, é probable que sexa unha referencia ás pragas que arrasaban Europa na súa época. A iconografía das pragas cunha visión moralizante para aplicalo á época contemporánea é algo que xa se dá na Idade Media.
 Para Ramón de la Campa Carmona, o xasmín, pola súa brancura e perfume, por rubir cara ao ceo e por abrirse en maio, mes da Virxe, é símbolo do candor e da pureza marianos. Na mesma liña, Pérez Rioxa, sitúa esta flor no simbolismo cristián, pola súa brancura e aroma suave, como representación da Virxe María. Símbolo de graza, elegancia e amabilidade.
 Se o pexego que é unha froita orixinaria de China, e considerado símbolo de lonxevidade, para Sam Segal, como as flores, podería referirse á brevidade da vida. Entre os seus múltiples significados podería ser interpretado como a mazá, símbolo de elección entre o ben e o mal. Tamén podería ter implicacións eróticas ou relacionadas coa fertilidade. O máis probable é que se refira ao transitorio do ser humano neste mundo.
 Roberto Longhi definiu as naturezas mortas de Galizia como delicadas pero tristes, como a propia artista. Considéraas piadosas, equilibradas e silenciosas. O fervor relixioso da pintora é algo evidente pola promesa que realiza en 1630, cando aconteceu a famosa praga de Milán: deu orde de que o seu legado, case exclusivamente pinturas, fóra cedido á orde relixiosa dos Teatinos, aos que se atopaba particularmente vinculada, e ao seu primo e sobriño, os seus únicos parentes.  É razoable, desde a perspectiva da emblemática, que Galizia colocase un saltamontes, símbolo do paso do tempo, xunto a unha mazá picada co fin de suxerir un contraste entre os opostos, é dicir, cos marmelos sen defectos, que tamén se coñecen como as “mazás de ouro”. Pódese dicir que esta composición única sería o primeiro tratamento do tema executado pola artista, que abondará en contidos simbólicos en obras posteriores. 
 O comentario desta obra atópase no blog: MIND DE ART. FEDE GALIZIA

 Maís sobre a artista na rede:







ARTISTAS ITALIANAS DOS SÉCULOS XVI E XVII. FEDE GALIZIA (PARTE I)


Judith coa cabeza de Holofernes (posible autorretrato) 1596

 Durante o barroco, do mesmo xeito que en séculos anteriores, estaba prohibido que as mulleres artistas fosen donas de talleres e, se non tiñan a sorte de nacer dentro dunha familia de pintores con talleres propios, era case imposible que unha nova artista puidese desenvolver o seu talento. Carecían, salvo excepcións, de liberdade intelectual (acceso a estudos, viaxes, ou relacións sociais) e liberdade económica, ao non ter medios propios;  mesmo non dispoñían dun espazo persoal onde traballar, reflexionar ou crear.
 Non é posible coñecer, en xeral, a todas as que houbo e son moitas as que non estiveron recoñecidas na súa aprendizaxe, na creación e posterior mostra da súa obra. Segundo a mentalidade imperante en diversas épocas, a arte creada polas mulleres era de inferior calidade ao executado polos homes, tendo por conseguinte a súa obra menor valor desde o punto de vista técnico e material.
 Neste contexto, cobra especial significado desta artista, coñecida na Historia da arte sobre todo polos seus bodegóns, xénero considerado no Barroco italiano como menor.


Fruteiro e flores. 1590 

 Fede Gallizi, mellor coñecida como Galizia, naceu en Milán en 1578. O seu pai, Nunzio Galizia  foi un pintor de miniaturas. Del aprendeu a pintar, e dise que á idade de doce anos era suficintemente considerada artista como para ser mencionada por Giovanni Paolo Lomazzo, pintor e teórico da arte amigo do seu pai, da seguinte forma:
«Esta moza dedicouse a imitar aos nosos máis extraordinarios artistas».

 Cando Fede estivo preparada e establecida como pintora de retratos, comezou a recibir moitos encargos. Posiblemente por influencia do seu pai como miniaturista, tivo tendencia ao detalle nas súas pinturas. Pronto foi recoñecida e converteuse nunha exitosa pintora de retratos, recibindo numerosos encargos. O seu estilo ten un enfoque marcadamente realista, vinculado co manierismo lombardo de fins do século XVI, dentro da tradición naturalista do Renacemento italiano. É probable que a influencia do seu pai como miniaturista determinase a minuciosa atención ao detalle nos seus retratos, que amosa tamén na perfecta imitación de roupaxes e xoias. Tivo encargos tanto de obras sobre temas relixiosos como profanos. As súas representacións de Judith e Holofernes atópanse en varias coleccións privadas. Fede Galizia tamén realizou encargos públicos de retablos para algunhas igrexas de Milán. Un deles foi o Noli me tangere (1616, Milán, San Stefano Maggiore) que realizou para o altar da igrexa Santa María Magdalena.


Noli me tangere. 1616


Debuxo asiñado pola artista. 


Retrato de Federico Zuccari


Retrato dun físico 

 Un retrato do xesuíta Paolo Morigia, datado en 1596, é a súa primeira obra coñecida que perdura e foi pintada pola artista cando tiña dezaoito anos. Nesta pintura, o estudioso milanés, que foi un dos seus primeiros admiradores e patrocinadores, está representado no momento en que escribe unha poesía dedicada á artista; a letra é perfectamente legible no papel que se apoia sobre o volume da súa obra máis famosa, a “Nobilità dei Milano”. Nas súas lentes reflíctese a habitación na que se atopa, reforzando a ilusión de veracidade. O realismo do rostro, que ten un forte sentido psicolóxico, foi comparado cos retratos de Giambattista Moroni e do seu mestre Lorenzo Lotto, ademais de ter unha semellanza co dos pintores do norte europeo. Sábese que realizou un retrato anterior de Morigia en 1595, pero lamentablemente este perdeuse.


Paolo Morigia. 1596 


 Ademais dos retratos e miniaturas pintou retablos, pero a súa obra máis importante -pola que gañou un lugar na Historia da arte- son os seus bodegóns, aínda que as súas pinturas non gañaron o merecido recoñecemento ata ben entrado o século XX, cando por fin foron rescatadas do esquecemento. Os bodegóns de Galizia están entre os primeiros exemplos de pintura nun xénero no que unha muller, en parte por estar excluída doutros tipos de obras, alcanzou a excelencia.


Bodegón con melocotóns,cereixas e uvas nun cesto


Bodegón con plato de froita e marmelos





 


ONDE DA A VOLTA O AIRE


 “Só ía alí para iso? Non; tamén ía para estar só, para lembrar, para recapitular as impresións e aventuras de tanto meses, para reflexionar sobre todas as cousas. Eran numerosas, divertidas e difíciles de ordenar, pois todas esas impresións parecíanlle entrelazadas e confundíanse baixo moitos aspectos, de maneira que o  máis tanxible podía apenas separarse do que non fora máis que pensado, soñado ou imaxinado".

 "A MONTAÑA MÁXICA".Thomas Mann (1924)
ONDE DÁ A VOLTA O AIRE on PhotoPeach


 Estas obras de pequeno formato, están realizadas con óleo e técnicas mixtas sobre cartón, como divertimento e tamén como  experimentación. Son unha sorte de paisaxes imaxinados, onde nun momento determinado pode “dar a volta o aire”.

domingo, 28 de mayo de 2017

ARTISTAS ITALIANAS DOS SÉCULOS XVI E XVII. MARIETTA ROBUSTI




Retrato da artista

 Neste artigo debo sinalar, que debido a complexidade de reafirmar como certas varias obras, pois a obra do seu pai e o feito de non ter asiñados os seus cadros máis que como a letra “M”, fai moi difícil a catalagoción das súas obras, baixo elas porei para non entrar en erros nin contradiccións a posibilidade de que poidan ser ou non efectivamente súas.


Posible autorretrato

 A historia da pintora Marietta Robusti é a mesma que a de moitas outras mulleres artistas que, no seu tempo, tiveron moitas dificultades para demostrar o seu talento e conseguir vivir da súa arte. Fillas, irmás ou familiares de artistas, esas pintoras tenaces só puideron pintar á sombra dos seus protectores. Co tempo descubriuse que obras atribuídas a pintores de renome foron realizadas por estas mulleres. A Tintoretta é un dos casos menos coñecidos porque aínda a día de hoxe hai moi poucas obras atribuídas a ela. Protexida polo seu pai, Marietta viviu moi ligada ao gran Tintoretto, do que aprendeu e mesmo chegou a alcanzar en talento, segundo algúns expertos.

 A Tintoretta  nace en Venecia ca 1554 (aínda que según Ridolfi nace no ano 1560) e morre na mesma cidade no 1590, filla de Jacopo Robusti, chamado o Tintoretto, pois era fillo dun tintoreiro, o que permitiulle un exhaustivo coñecemento das cores, sobre todo dos tintes bermellos que reflectiu á perfección nas súas obras.


Posible autorretrato. Museo del Prado


Posible autorretrato (Dama veneciana)

  A artista, aprendeu a pintar no taller do seu pai. Carlo Ridolfi, no seu Vitta dei Tintoretto (1642) conta que seguía ao seu proxenitor a todas partes vestida de raparigo e que ejemplificaba o ideal humanista de femineidad daquel tempo, xa que foi ben educada e permitíuselle desenvolver as súas habilidades para a arte e a música. Practicou tamén canto, laúde e clavecín baixo a instrución do napolitano Giulio Zacchino e cóntase que adoitaba cantar para o seu pai mentres leste pintaba. Sendo a preferida deste, casou cun ourive e xoieiro local, Mario Augusta, para mantela preto de si. Ridolfi é a única referencia bibliográfica contemporánea que transmite algún detalle da súa vida. Vítima da súa época, Marietta nunca recibiu encargos públicos que lle permitisen demostrar a súa valía como artista. Polo que se especializou en pinturas de pequeno formato, principalmente retratos de uso privado.

 Con todo, hai indicios dunha importante colaboración en obras asinadas polo seu pai, a máis evidente estaría na Santa Inés resucitando a Licinio. Moi poucas obras poden serlle atribuídas con seguridade, tal vez só o Autorretrato conservado nos Uffizi. No Museo do Prado consérvase un retrato de dama. Na Gemäldegalerie de Dresde atópase a que podería ser a súa única obra asinada “MR”, o Retrato de dous homes.  Modernos estudos  atribúenlle claramente un retrato, “Vello cun neno”. O “M” característico de Marietta foi descuberto nesta obra en 1920, ata entón identificado con Jacobo  Tintoretto.


Vello cun neno.1585 

 Algunhas pequenas obras relixiosas poderían serlle atribuídas: dúas Virxe co Neno, ambas as dúas no Museo de Cleveland. Tamén hai indicios dunha importante colaboración en obras asinadas polo seu pai, a máis evidente estaría na Santa Inés resucitando a Licinio (Santa Maria dell'Orto, Venecia, 1578-79). Na Colección Rassini de Milán gárdanse dous debuxos probablemente executados no taller de Tintoretto.
 O seu pai ensinoulle a súa técnica pictórica que ela asimilou ata o punto en que chegou a ser imposible distinguir diferenzas nos traballos de ambos. Marietta traballou no taller de Jacopo durante quince anos; á vez que o axudaba nas súas obras e ensinaba pintura, recibía encargos de retratos da aristocracia veneciana, logrando tal éxito que xa era unha moda pousar para “A Tintoretta”.


 Retrato de dama


 Retrato de dona nova

O seu primeiro retrato, segundo Elizabeth Fries Ellet, foi o de Marco do Vescovi, moi admirado especialmente pola pintura da barba, segundo esta autora algúns xa se aventuraron a dicir que igualaba en mestría ao seu pai. O Emperador Maximiliano quedou moi impresionado polo gran parecido logrado nun retrato do seu anticuario Jacopo Strada que este lle levou como curiosidade xunto a un autorretrato da artista; segundo din, o emperador colocou ambas as obras na súa cámara e convidouna a ser pintora do seu corte. Tamén foi convidada por Felipe II de España e o Archiduque Ferdinando, pero, ante a insistencia do seu pai, Marietta rexeitou todas as ofertas que a afastarían de Venecia e a casa da súa familia. Tanto foi o apego paterno, que só permitiu que casase cando Mario Augusta, un adiñeirado xoieiro, accedeu a vivir na mesma casa.


Jacopo Strada. 1567

 Marietta traballou durante quince anos non estudo de Tintoretto, porén, unha  boa parte do seu traballo quedou asolagado na enorme produción dá obra do seu pai.
 Morta de parto logo de catro anos de contraer matrimonio, á idade de trinta anos, deixando ao seu pai nun profundo pesar do que, segundo din, non puido recuperarse. Conta a tradición que Jacopo retratouna cando xacía morta no seu leito (segundo Fries Ellet, un artista pintou a Tintoretto transferindo ao lenzo os trazos aínda belos da súa filla morta). Os seus restos foron depositados no panteón familiar da igrexa de Santa Maria dell´Orto rodeada por varias pinturas do Tintoretto, quen a acompañou catro anos despois, cando unhas febres terminaron coa súa vida.


 Posible autorretrato. 1580

 A pesar de traballar durante tantos anos, como lamentablemente ocorreu con moitas mulleres artistas, as obras de Marietta non perduraron, perdéronse ou foron confundidas e englobadas dentro da importante produción de Jacopo Robusti. A historiadora e investigadora de arte Lucy Lippard comenta que “ao pouco tempo despois da súa morte, o traballo de Marieta pasou ao esquecemento, ata que os académicos de 1920 fixeron o achado e definitivamente atribuíronlle un só cadro. Por séculos os traballos das mulleres artistas estiveron desaparecendo, ás veces baixo o nome de artistas máis coñecidos.


 Posible autorretrato con madrigal. 1580

Para saber máis sobre esta descoñecida artista:








ARTISTAS ITALIANAS DOS SÉCULOS XVI E XVII. LAVINIA FONTANA (Parte II)


Autorretrato no escritorio.1579 

En 1589 recibiu o encargo de elaborar pinturas sacras para a igrexa do Palacio Real español, traballo que incluía estudos de modelos espidos. A obra, titulada Sagrada Familia, foi tan exitosa que motivou que contratasen á artista na igrexa de Santa Sabina en Roma.
En 1603 Lavinia mudouse permanentemente a Roma coa súa familia, onde foi elixida pintora oficial da corte do Papa Clemente VIII e tivo o mecenazgo dos Buoncompagni. Tamén foi distinguida como membro da Academia Romana. O seu primeiro encargo importante foi unha pintura de gran formato para o altar da Basílica de San Paolo Fuori lle Mura, que lamentablemente un incendio destruíu no ano 1823. En Roma, o papa Paolo V en persoa estivo entre os seus modelos.

 Un retrato moi curioso de Lavinia Fontana é o de Antonietta Gonsalvus (1594-95), que se atopa en Blois, Musée du Chateau. Trátase dunha nena cuberta de pelo por padecer Hipertricosis Lanuginosa Congénita, enfermidade herdada do seu pai Petrus Gonsalus, quen foi levado á corte do rei de Francia (que se converteu no seu titor) e logo casouse cunha muller francesa moi bela. Catro dos fillos que tivo a parella sufriron esta enfermidade.



Antonietta Gonsalvus. 1594

 A importancia de Lavinia Fontana para a Historia da Arte non se dá por un criterio de valoración que teña en conta a innovación, pero o seu traballo foi moi significativo, tanto en cantidade como en calidade.



Isabella Ruini como Venus. 1592


Consgración da Virxe. 1599


Retrato de familia. 1614


Gregorio VIII. 1614

 Recibiu encargos públicos e privados -algo fóra do común para unha muller da época- continuou pintando logo de contraer matrimonio e foi a artista máis produtiva anterior ao ano 1700. É cuestión de debate si foi ela a primeira muller en ter éxito como pintora ou Sofonisba Anguissola, quen probablemente tivo algunha influencia na súa carreira. Atópanse documentadas 135 obras súas, das cales consérvanse trinta e dúas asinadas e fechadas. Algunhas foron atribuídas erróneamente por moito tempo a Guido Cagnacci.
 Lavinia foi unha muller adiñeirada e utilizou parte da súa fortuna nunha colección de antigüidades. A súa importancia foi tal que se acuñou unha medalla no seu honor no ano 1611, realizada polo escultor Felice Antonio Cassoni, que a mostra de perfil nunha cara, e na outra fronte á súa caballete.

Lavinia morreu en Roma, o 11 de agosto de 1614.


Retrato de Bianca Maselli cos seus seis fillos. 1604-05


San Esteban e a Sagrada Familia. 1603-1604

 O culto a San Estéban Protomártir está moi estendido desde o principio do cristianismo en Roma e alrededores, onde había varías capelas dedicadas a este Santo, polo que o traslado da pintora a Roma en 1603 e 1604 para a decoración da Basílica de San Pablo púxoa en contacto coas familias aristocráticas e ordes relixiosas que ben puidesen haberlle encargado esta táboa para a súa devoción privada. Nela únense as influencias venecianas co uso de luces intensas e cores cálidas, como o vermello predominante dos mantos, cun debuxo máis seco e conciso.
 Achégase certificado de autenticidade asinado por Maria Teresa Cantaro no que afirma que a obra será incluída no catálogo de obras da artista como obra da súa última etapa de creación 1604-1614.

 Para finalizar comentar que Lavinia, na liña do seu pai, desenvolve unha arte relixiosa clara e directa, próxima e de fácil comprensión. Foi educada nun ambiente exquisito rodeada dos máis grandes artistas da súa época, o que lle permitiu ir modificando o estilo do seu pai ata crear un propio. Admiradora da obra de Sofonisba de Anguissola, na súa produción pódese apreciar a influencia da pintora de Cremona. Segundo expresa a investigadora e doutora en historia da arte, Whitney Chadwick, en 1769 Luigi Crespi publicou “As vidas dos pintores boloñeses”, obra na que se relacionan a 23 mulleres activas como pintoras, destacando que: polo menos Lavinia Fontana e Elisabet Sirani, alcanzaron talla internacional.

 Páxinas na rede sobre a Fontana:
http://mujeresrenacentistasybarrocas.blogspot.com.es/
http://www.ecured.cu/Lavinia_Fontana
http://cumulosylimbos.blogspot.com.es/2014/08/lavinia-fontana-y-constance-mayer.html
http://artecreha.com/lavinia-fontana-en-la-mujer-en-el-arte/

 Máis obra da Fontana.
LAVINIA FONTANA on PhotoPeach <iframe width="445" height="296" src="https://photopeach.com/embed/tamwo3" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>


ARTISTAS ITALIANAS DOS SÉCULOS XVI E XVII. LAVINIA FONTANA (Parte I)



Autorretrato tocando a espineta. 1577

 Importante polos seus retratos, nos cales traduciu as esixencias de severidade moral da Contrarreforma, herdanza do seu pai, que combinaba o pietismo da Contrarreforma co gosto polo detalle da arte flamenca e o novo interese do norte de Italia polo naturalismo.
Lavinia Fontana naceu en 1552 en Bologna, cidade de Italia que se destacaba pola súa progresismo, e unha proba diso é que a súa universidade aceptou a mulleres estudantes desde o século XIII. A artista foi contemporánea dos irmáns Carracci -líderes da escena artística bolognesa coa súa academia de postulados clásicos opostos ao Manierismo e ao naturalismo de Caravaggio- a quen se uniron posteriormente Guido Reni e Domenico Zampieri.


Retrato de dama. 1580

 Lavinia recibiu do seu pai Prospero Fontana os primeiros ensinos na pintura, algo que ocorría frecuentemente cos fillos varóns e non así coas mulleres. As súas primeiras obras denotan a influencia paterna, pero paulatinamente foi achegándose ao estilo do seu amigo Ludovico Carracci, coas cores fortes característicos da escola veneciana e dende moi nova realiza pequenas obras de gabinete, principalmente retratos. Tamén foi influenciada por Antonio Allegri Correggio e Scipione Pulzone. Lavinia tivo acceso desde moi nova a importantes coleccións de arte e coñeceu personalmente aos protagonistas da escena artística do seu tempo. O seus primeiros autorretratos e os paneles pequenos elaborados como pezas de devoción, revelan todas estas influencias e aínda que máis coñecida como retratista Lavinia realizou tamén cadros relixiosos e de historia, xeralmente en grandes retablos. 


Autorretrato en Tondo. 1579


A Sagrada Familia e Santa Catalina de Alexandría.1581.


Cristo ante María Magdalena. 1581

 Na obra o Nacemento da Virxe, do ano 1580, evidenciase a influencia de Sofonisba, artista que a Fontana coñecía e admiraba, e que foi un modelo a imitar, algo por outra parte moi común nas artistas deste século, que tiñan como referente en canto aos modelos e os temas, non a artistas masculinos senon ás súas coetáneas e antecesoras femininas. Isto é tamén moi evidente no seu Retrato dun cabaleiro e o seu fillo da década de 1570, que lembra ao retrato dun xoven noble de Sofonisba (década de 1550), cunha pose de frente e de gran dignidade que  asemade presenta un grande esplendor e monumentalidade  na vestimenta que corresponde ao seu rango social  e unha  grande elegancia nos alargados dedos  pero que contrasta co sobrio espacio onde se atopa.contrasta co sobrio espacio onde se atopa.
 Aínda que dominou diferentes xéneros, fixérona famosa os retratos de damas do seu tempo. Presenta aos seus modelos nunha pose natural, lendo un libro ou acariñando un perrito e unha mirada pensativa e absorta. Son retratos xeralmente de tres cuartos nos que destaca a calidade e riqueza dos ropajes e xoias, pintados con gran detalle. A influencia de Correggio e Parmigianino foi máis importante nas súas pinturas relixiosas, pero nos retratos tomou o estilo dos manieristas florentinos (Kren e Marx, Web Gallery of Art).


Retrato de dama con neno


Retrato de dama con can. 1590


Retrato de dama da corte. 1590


Muller con can. 1590

A pintora adquiriu fama en Bologna nos seus primeiros anos de traballo e esta estendeuse logo por Italia. Foi coñecida polas súas pinturas de retratos da clase alta bolognesa, que foron moi ben pagados. Os seus modelos vense pousando en forma natural e destácase a súa maestría na pintura de ropajes e xoias. O retrato da Familia Gozzadini (1584) atópase entre as súas obras máis importantes.


Retrato da familia Gozzadini.1584

 O seu Autorretrato tocando a espineta (1577, Academia Nazionale dei San Luca, Roma), é considerado a súa obra mestra por algúns estudiosos. Nel pode apreciarse que foi unha muller bela e vella tocando o instrumento acompañada dunha criada; unha escena semellante á dunha pintura de Sofonisba Anguissola. Das súas pinturas máis tempranas consérvase a de Cristo cos símbolos da paixón (1576), actualmente situado no Paso Museum of Art.
En 1577, ano da súa voda, pinta o seu primeiro autorretrato que asinou aínda co nome de solteira (Lavinia virgo Prosperi Fontana filia, é dicir, a señorita Lavinia). Logo de contraer matrimonio asinaba co seu nome completo de casada (Lavinia Fontana de Zappi) pois en  1577 Lavinia casouse co pintor Gian Paolo Zappi, de orixe nobre, a quen coñeceu no estudo do seu pai. Este foi un matrimonio fóra do común, xa que logo, Paolo abandonou a súa carreira artística para ocuparse das cuestións hogareñas e o coidado das once crianzas que tivo a parella (dos cales soamente tres sobreviviron á súa nai), mentres Lavinia mantiña á súa familia coa pintura. Paolo axudaba tamén a pintar os fondos nas obras da súa muller.
 Un feito realmente destacable é que Lavinia chegou a pintar espidos femininos e masculinos en pinturas relixiosas e mitolóxicas de grandes formatos, algo inédito para unha muller ata ese momento. De feito, a pesar da súa sumisión aos principios naturalistas dos Carraci, non se lle perimitiu formar parte da academia fundada na década de 1580, debido a a súa insistencia en debuxar desnudo do natural.


Judith e Holofernes. 1600


Minerva vestíndose.1613


Alegoría.